Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (2024)

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (1)

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina
(„Analiza ekonomiczna struktury finansowej”)
Econ 353: Pieniądze, bankowość i instytucje finansowe

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (2)

Ostatnio zaktualizowany:28 marca 2015 r
Najnowsza oferta kursów:Wiosna 2011
Instruktor kursu:
Profesor Leigh Tesfatsion
Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (3) tesfatsi na iastate.edu
Strona główna Econa 353:
https://faculty.sites.iastate.edu/tesfatsi/archive/classes/econ353/tesfatsion/

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (4)

  1. Osiem zagadek dotyczących struktury finansowej
  2. Koszty transakcyjne w odniesieniu do Zagadki 3
  3. Powrót do problemów związanych z asymetryczną informacją
    1. Niekorzystna selekcja na rynkach finansowych
    2. Hazard moralny na rynkach finansowych
  4. Selekcja negatywna w odniesieniu do łamigłówek 1-7
  5. Hazard moralny w odniesieniu do łamigłówek 1-5 i 7-8
  6. Problemy związane z konfliktem interesów
  7. Podstawowe pojęcia i kluczowe zagadnienia dla Miszkina Rozdział 8

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (5)

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (6)Osiem zagadek dotyczących struktury finansowej

W tej sekcji podsumowano osiem zagadek dotyczących rzeczywistej struktury finansowej, na które zwrócił uwagę Miszkin. Pozostałe cztery sekcje omawiają możliwe rozwiązania tych zagadek w oparciu o zrozumienie, w jaki sposób koszty transakcyjne i koszty informacji wpływają na strukturę finansową.

Thestruktura finansowaprzedsiębiorstwa oznacza sposób, w jaki przedsiębiorstwo finansuje swoją działalność przy wykorzystaniu środków zewnętrznych, tj. środków uzyskanych spoza przedsiębiorstwa. Istnieją dwa ważne aspekty tej struktury finansowej:

  • themieszaćfunduszy zewnętrznych pomiędzy kapitałem własnym a długiem;
  • theźródłofunduszy zewnętrznych, albo pośredników finansowych, albo rynków papierów wartościowych.

Mishkin podaje dane (ryc. 1), które pokazują strukturę i źródła funduszy zewnętrznych dla przedsiębiorstw niefinansowych w Stanach Zjednoczonych i innych krajach w latach 1970-2000.

W sprawiemieszać, należy pamiętać, że różne formydługinstrumenty (kredyty i obligacje) stanowiły około 89 proc. środków zewnętrznych, natomiastsłusznośćinstrumenty finansowe (akcje) stanowiły jedynie około 11 procent tych środków zewnętrznych.

W sprawieźródło, zauważ topożyczkiprzekazane przez pośredników finansowych stanowiły około 57 proc. tych środków zewnętrznych przy sprzedażypapiery wartościowe(obligacje i akcje) stanowiły około 43 procent tych środków zewnętrznych.

Mishkin wykorzystuje dane zawarte na tym rysunku jako dowód na poparcie ośmiu „zagadek” dotyczących struktur finansowych na całym świecie, jak następuje.

  • 1. Akcje nie są najważniejszym źródłem finansowania zewnętrznego przedsiębiorstw.

    Jak widać na wykresie 1, w prezentowanym okresie giełda odpowiadała za stosunkowo niewielką część finansowania zewnętrznego amerykańskich korporacji.

    Zagadka: Dlaczego giełda jest mniej ważna niż inne źródła finansowania w Stanach Zjednoczonych i innych krajach?
  • 2. Emisja zbywalnych papierów wartościowych (dłużnych lub kapitałowych) nie jest głównym sposobem finansowania swojej działalności przez przedsiębiorstwa.

    Jak widać na rysunku 1, w przedstawionym okresie 1970–2000 w Stanach Zjednoczonych obligacje były znacznie ważniejszym źródłem finansowania niż akcje. Niemniej jednak obligacje i akcje łącznie zapewniły mniej niż jedną trzecią całkowitych środków zewnętrznych pozyskanych przez amerykańskie korporacje w celu finansowania ich działalności w tym okresie. Jak widać na rysunku 1, dotyczy to również innych części świata.

    Zagadka: Dlaczego przedsiębiorstwa nie wykorzystują w większym stopniu emisji długów i papierów wartościowych do finansowania swojej działalności?
  • 3. Finanse pośrednie, które obejmują działalność pośredników finansowych, są ważniejsze niż finanse bezpośrednie, w których przedsiębiorstwa pozyskują środki bezpośrednio od pożyczkodawców na rynkach papierów wartościowych.
    Zagadka: Dlaczego pośrednicy finansowi i finanse pośrednie są tak ważni na rynkach finansowych?
  • 4. Pośrednicy finansowi, zwłaszcza banki, są najważniejszym źródłem środków zewnętrznych wykorzystywanych do finansowania działalności gospodarczej.

    Jak zauważa Mishkin, średnio w Stanach Zjednoczonych ponad czterokrotnie więcej środków pozyskiwanych jest z pożyczek niż akcji, a w innych krajach świata – na przykład w Niemczech i Japonii – pożyczki są jeszcze ważniejsze.

    Zagadka: Co sprawia, że ​​banki są tak ważne dla funkcjonowania systemu finansowego?
  • 5. System finansowy jest jednym z najbardziej regulowanych sektorów gospodarki.

    Jak zbadano w Rozdziale 2, rządy regulują rynki finansowe przede wszystkim w celu promowania dostarczania informacji i zapewnienia solidności systemu finansowego. Regulacja ta ma szeroki zakres w Stanach Zjednoczonych i we wszystkich innych wysoko uprzemysłowionych gospodarkach.

    Zagadka: Dlaczego rynki finansowe są tak szeroko regulowane na całym świecie?
  • 6. Tylko duże korporacje o ugruntowanej pozycji mają dostęp do rynków papierów wartościowych w celu finansowania swojej działalności.

    Jak zauważa Mishkin, osoby fizyczne i mniejsze przedsiębiorstwa, które nie mają ugruntowanej pozycji, w dużym stopniu polegają na bankach w zakresie funduszy zewnętrznych; bardzo rzadko podejmują próby pozyskania środków zewnętrznych w drodze emisji obligacji i akcji.

    Zagadka: Dlaczego tylko duże, znane korporacje mają możliwość pozyskiwania środków na rynkach papierów wartościowych?
  • 7. Zabezpieczenia są dominującą cechą umów dłużnych, zarówno dla gospodarstw domowych, jak i przedsiębiorstw.

    Zabezpieczeniejest składnikiem aktywów będącym własnością pożyczkobiorcy, który jest zastawiony na rzecz pożyczkodawcy w przypadku pożyczkobiorcywartości domyślnez tytułu pożyczki, tj. w przypadku, gdy pożyczkobiorca nie jest w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań wobec pożyczkodawcy. Przykładowo, gdy kredytobiorca otrzymuje od banku kredyt pod zastaw nieruchom*ości na sfinansowanie budowy domu, zabezpieczeniem jest zazwyczaj sam dom. Własność domu wraca do banku, jeśli kredytobiorca nie spłaca pożyczki.

    Umowy dłużne pomiędzy pożyczkobiorcą a pożyczkodawcą, które wiążą się z użyciem pewnego rodzaju zabezpieczenia w celu zagwarantowania pożyczki, nazywane sądług zabezpieczony(Lubdług zabezpieczony). Dług, który nie jest zabezpieczony zabezpieczeniem – na przykład zadłużenie z tytułu kart kredytowych – nazywany jestniezabezpieczony dług. Jak zauważa Mishkin, większość zadłużenia gospodarstw domowych w Stanach Zjednoczonych stanowią pożyczki zabezpieczone; a pożyczki udzielane przez przedsiębiorstwa niefinansowe często wiążą się również z jakąś formą zabezpieczenia.

    Zagadka: Dlaczego zabezpieczenie jest tak ważną cechą umów dłużnych?
  • 8. Umowy dłużne są zazwyczaj niezwykle skomplikowanymi dokumentami prawnymi, które nakładają istotne ograniczenia na zachowanie pożyczkobiorcy.

    Na całym świecie umowy dłużne zazwyczaj przybierają formę długich dokumentów prawnych z obszernymi informacjamirestrykcyjne umowy, czyli postanowienia ograniczające zachowania kredytobiorcy. Przykładowo, pożyczkobiorca zaciągający kredyt na nieruchom*ość może być zobowiązany do posiadania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej od następstw nieszczęśliwych wypadków na swojej budowie.

    Zagadka: Dlaczego umowy zadłużenia są tak skomplikowane i restrykcyjne?

Jak zauważa Mishkin, wyjaśnienia tych ośmiu zagadek dotyczących strukturyzacji finansów w świecie rzeczywistym można w dużej mierze przypisać kosztom transakcyjnym i informacyjnym nieodłącznie związanym z działalnością na rynku finansowym.

Pojęcie „kosztów transakcji” jest w rzeczywistości dość trudne do zdefiniowania w sposób jasny i użyteczny. Z grubsza mówiąc,koszty transakcjisą koszty związane zorganizacjadziałalności produkcyjnej, takie jak koszty wynikające z konieczności poszukiwania klientów i przygotowania umów na długoterminowe relacje klient-dostawca. W przeciwieństwie,koszty produkcjito koszty wynikające z konieczności płacenia za bezpośrednie nakłady na produkcję, takie jak pensje (cena usług pracy) i opłaty za wynajem (cena usług kapitałowych generowanych przez wynajmowane środki trwałe).

Pojęcie „kosztów informacji” jest prostsze.Koszty informacjito koszty ponoszone przy próbach ograniczenia problemów związanych z pokusą nadużycia i negatywną selekcją, wynikających z warunków asymetrycznej informacji.

Na przykład umowa dotycząca zadłużenia ma być działalnością produktywną w tym sensie, że określona w umowie kwota pożyczonych środków (nakład) jest wykorzystywana przez pożyczkobiorcę do wygenerowania strumienia zysków (wyrobów), który ma pokryć zobowiązania do spłaty zadłużenia ( koszty nakładów), pozostawiając jednocześnie dodatni zwrot netto (zysk) dla pożyczkobiorcy.

Umowa dłużna wiąże się z dwoma odrębnymi rodzajami kosztów transakcyjnych: a) koszty organizacyjne związane ze znalezieniem i kontaktem pożyczkobiorcy i pożyczkodawcy; oraz b) koszty organizacyjne związane z faktycznym sporządzeniem i podpisaniem umowy zadłużenia. Ponadto umowa dłużna zazwyczaj wiąże się z kosztami informacyjnymi, ponieważ należy monitorować zachowanie pożyczkobiorcy, aby upewnić się, że pożyczkobiorca spełnia warunki umowy dłużnej określone w harmonogramie spłat i restrykcyjnych postanowieniach.

W kolejnych dwóch sekcjach dokładniej omówiono wpływ kosztów transakcyjnych i kosztów informacji na strukturę finansową przedsiębiorstw w sposób, który pomaga wyjaśnić osiem wymienionych powyżej zagadek. W szczególności Mishkin argumentuje, że uwzględnienie kosztów transakcyjnych jest szczególnie pomocne w zrozumieniu zagadki 3, podczas gdy uwzględnienie kosztów informacji pomaga wyjaśnić wszystkie osiem zagadek.

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (7)

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (8)Koszty transakcyjne w odniesieniu do Zagadki 3

Przypomnij sobie zagadkę 3: „Dlaczego pośrednicy finansowi i finanse pośrednie są tak ważni na rynkach finansowych?”

Jak widzieliśmy wcześniej (zagadka 1), przedsiębiorstwa w Stanach Zjednoczonych i innych krajach w znacznie większym stopniu opierają się na finansowaniu dłużnym niż kapitałowym. Zagadka 3 dotyczy tego, dlaczego pośrednicy finansowi (główne banki komercyjne) odgrywają tak dużą rolę w finansowaniu dłużnym. Dlaczego firmy nie sprzedają po prostu emisji długów na rynkach papierów wartościowych, zamiast zajmować się kłopotami związanymi z zabezpieczaniem pożyczek od pośredników finansowych?

Jak zauważa Mishkin, częścią wyjaśnienia zagadki 3 jest to, że uzyskanie finansowania dłużnego za pośrednictwem pośrednika finansowego, a nie za pośrednictwem rynku papierów wartościowych, może znacznie obniżyć koszty transakcji. Redukcja ta następuje z dwóch głównych powodów.

Po pierwsze, pośrednicy finansowi pomagają dopasowywać pożyczkobiorców i pożyczkodawców, obniżając koszty ich wyszukiwania. W przypadku pożyczkobiorców o specjalnych potrzebach i okolicznościach koszty poszukiwań mogą być bardzo wysokie. [W rzeczywistości, jak zostanie wyjaśnione poniżej, pożyczkobiorca, którego potrzeby i okoliczności są zbyt szczególne, może w ogóle nie być w stanie zapewnić sobie pożyczki na rynkach papierów wartościowych ze względu na wysokie koszty informacji.]

Po drugie, pośrednicy finansowi dokonują transformacji aktywów, co pozwala im obniżyć koszty transakcyjne poprzez wykorzystanie różnych „ekonomii skali”.

Mówiąc dokładniej, pośrednicy finansowi gromadzą środki od wielu różnych pożyczkodawców na warunkach umownych, które ci pożyczkodawcy uznają za atrakcyjne – np. wypłata na żądanie (płynność). Następnie wykorzystują te połączone fundusze do tworzenia nowych rodzajów instrumentów pożyczkowych, specjalnie dostosowanych do specjalnych potrzeb i sytuacji osób, które od nich pożyczają. Ta transformacja aktywów może przybierać różnorodne formy. Może na przykład przybrać formę transakcji w ramach funduszy wspólnego inwestowania, w ramach których wielu małych pożyczkodawców kupuje akcje dużych, zdywersyfikowanych portfeli akcji lub obligacji. Może też przybierać formę transakcji oszczędnościowych i pożyczkowych, w ramach których środki z wielu małych rachunków depozytowych są łączone w celu finansowania kredytów hipotecznych.

To łączenie ogólnie pozwala pośrednikom finansowym na znaczne obniżenie kosztów transakcji poprzez wykorzystaniekorzyści skali, zmniejszenie kosztów w przeliczeniu na pożyczonego dolara wraz ze wzrostem wielkości (skali) głównej pożyczki.

Na przykład jednym ze sposobów, w jaki łączenie transakcji może prowadzić do obniżenia kosztów transakcyjnych dzięki korzyściom skali, jest sytuacja, gdy koszty poniesione przy pisaniu umowy kredytowej (opłaty prawne, wyszukiwanie tytułu itp.) są w miarę niewrażliwe na wysokość kwoty głównej pożyczki. Aby to zilustrować, załóżmy, że koszt napisania umowy pożyczki na 100 000 dolarów jest taki sam, jak koszt napisania umowy pożyczki na 10 000 dolarów, czyli 100 dolarów. Załóżmy także, że wszystkie takie koszty ponosi pożyczkobiorca. Porównaj koszty poniesione przez pożyczkobiorcę w dwóch przypadkach:

a) Zasoby dziesięciu różnych pożyczkodawców są łączone przez pośrednika finansowego w celu zawarcia pojedynczej umowy pożyczki z pożyczkobiorcą. Jonesa o kwotę główną pożyczki w wysokości 100 000 USD, przy czym każdy pożyczkodawca wniósł wkład w wysokości 10 000 USD.
(b) Dziesięciu różnych pożyczkodawców indywidualnie zawiera dziesięć różnych umów pożyczki z panem Jonesem, każda na kwotę główną pożyczki w wysokości 10 000 USD.

W każdym przypadku (a) i (b) pan Jones otrzymuje tę samą całkowitą kwotę pożyczki wynoszącą 100 000 USD. Jednak koszty transakcji są zasadniczo różne. W przypadku (a) całkowity koszt transakcji wynosi tylko 100 dolarów – podpisana jest tylko jedna umowa pożyczki – więc pan Jones musi zapłacić tylko 100 dolarów. W przypadku (b) całkowite koszty transakcji wynoszą 100 USD * 10 = 1000 USD, ponieważ sporządzono dziesięć różnych umów pożyczki, w związku z czym pan Jones musi zapłacić 1000 USD.

Innym sposobem, w jaki łączenie transakcji może prowadzić do obniżenia kosztów transakcji poprzez korzyści skali, jest umożliwienie rozłożenia kosztów sprzętu i innych kosztów kapitałowych na dużą liczbę pożyczkobiorców. Na przykład koszt instalacji zaawansowanego systemu komputerowego do śledzenia transakcji finansowych (np. płatności odsetek) z tylko jednym pożyczkobiorcą, takim jak pan Jones, może być zaporowy dla pożyczkodawcy nie mającego innych pożyczkobiorców. Jednakże pożyczkodawca (np. pośrednik finansowy) dokonujący jednocześnie transakcji z dużą pulą pożyczkobiorców mógłby pokryć te koszty sprzętu, obciążając każdego z pożyczkobiorców w swojej puli pożyczek niewielką częścią tych kosztów.

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (9)

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (10)Powrót do problemów związanych z asymetryczną informacją

Informacja asymetrycznaMówi się, że istnieje pomiędzy kupującym i sprzedającym składnik aktywów, jeśli którykolwiek z agentów posiada informacje istotne dla wymiany, które nie są dostępne dla drugiego agenta. Jak omówiono w Miszkinie (rozdział 2), asymetryczna informacja może prowadzić do problemów związanych z negatywną selekcją i pokusą nadużycia.

Ta część rozpoczyna się od krótkiego przeglądu rodzajów problemów związanych z selekcją negatywną i pokusą nadużycia, które są endemiczne dla rynków finansowych. Następnie zbadano znaczenie tych problemów jako kluczowych czynników wyjaśniających leżących u podstaw ośmiu zagadek struktury finansowej Miszkina.

A.Niekorzystna selekcja na rynkach finansowych

Przypomnijmy z rozdziału 2, że selekcja negatywna to problem, który pojawia się dla nabywców aktywów, gdy mają trudności z oceną jakości tych aktywów przed zakupem. W konsekwencji jest to problem wynikający z asymetrii informacji pomiędzy kupującymi i sprzedającymi aktywazanimma miejsce jakakolwiek umowa zakupu.

Konkretnie,niekorzystny wybórProblem polega na tym, że kroki podejmowane przez kupujących w celu zabezpieczenia się przed zakupami aktywów o niskiej jakości mogą mieć odwrotny skutek w postaci obniżenia średniej jakości puli aktywów, które sprzedający wprowadzają na rynek. Krótko mówiąc, selekcja negatywna jest zjawiskiem niekorzystnymbasenefekt.

Selekcja negatywna stanowi poważny problem na rynkach finansowych, ponieważ transakcje finansowe ze swej natury charakteryzują się asymetrycznością informacji. Kredytobiorcy (sprzedający aktywa finansowe) zazwyczaj posiadają prywatne informacje, które są dokładniejsze niż informacje posiadane przez pożyczkodawców (nabywców aktywów finansowych) dotyczące cech i perspektyw pożyczkobiorców. W rezultacie pożyczkodawca może nadal nie mieć pewności co do ryzyka niewykonania umowy pożyczki, nawet po sprawdzeniu standardowych czynników ryzyka „pięciu C” dla pożyczkobiorcy – zdolności (do spłaty), kapitału, charakteru, zabezpieczenia i warunków (ekonomicznych). .

Jeżeli pożyczkodawcy próbują zabezpieczyć się przed ryzykiem niewykonania zobowiązania, ustalając warunki umowy w sposób odpowiedni dla bankuoczekiwany(tj.,przeciętny) jakości swoich wnioskodawców o pożyczkę, wówczas – jak szczegółowo wyjaśniono w Rozdziale 2 – ryzykują, że pożyczkobiorcy wysokiego ryzyka będą zachęcani do samodzielnego wybierania swoich osób ubiegających się o pożyczkę, podczas gdy jednocześnie pożyczkobiorcy niskiego ryzyka będą zachęcani do samodzielnego wybierania -wybierz z tej puli. Wynikający z tego niekorzystny wpływ na jakość puli wniosków o pożyczkę stanowi przykład negatywnej selekcji.

B.Hazard moralny na rynkach finansowych

Jak szczegółowo opisano w Rozdziale 2,Moralny hazardMówi się, że istnieje w kontekście rynku finansowego, jeżeli po zawarciu umowy kupna pomiędzy kupującym i sprzedającym składnik aktywów finansowych:

  • sprzedawca zmienia swoje zachowanie w taki sposób, że prawdopodobieństwa (kalkulacje ryzyka) stosowane przez kupującego do oceny jakości składnika aktywów finansowych nie są już dokładne;
  • nabywca składnika aktywów finansowych jest w stanie jedynie w sposób niedoskonały monitorować (obserwować) tę zmianę w zachowaniu sprzedającego.

Na przykład problem pokusy nadużycia pojawia się, jeśli po zakupie przez pożyczkodawcę dłużnego papieru wartościowego od pożyczkobiorcy, pożyczkobiorca zwiększa ryzyko pierwotnie związane z dłużnym papierem wartościowym, inwestując pożyczone środki w bardziej ryzykowne projekty, niż pierwotnie zgłosił pożyczkodawcy.

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (11)

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (12)Selekcja negatywna w odniesieniu do łamigłówek 1-7

Rozważ najbardziej oczywiste możliwe rozwiązanie niekorzystnej selekcji na rynkach finansowych: wyeliminowanie asymetrii informacji pomiędzy kupującymi i sprzedającymi aktywa finansowe przed zawarciem umowy kupna.

Teraz zostanie pokazane, dlaczego pośrednicy finansowi (w szczególności banki) są w stanie lepiej niż rynki papierów wartościowych dokonać eliminacji tego typu asymetrycznych informacji, co pomaga w wyjaśnieniu zagadek od 1 do 4. Co więcej, w trakcie tej dyskusji okaże się, dlaczego zagadki od 5 do 7 można również częściowo wyjaśnić w wyniku prób wyeliminowania tego typu asymetrycznych informacji.

Kredytobiorcy niskiego ryzyka są skłonni zapłacić za przekazywanie informacji o swoich cechach i perspektywach, a pożyczkodawcy są skłonni płacić za informacje o cechach i perspektywach pożyczkobiorcy. Daje to szansę na zysk tym, którzy chcą i potrafią specjalizować się w gromadzeniu tego typu informacji.

Uczestnicy rynków papierów wartościowych polegają na dostarczaniu informacji przez prywatne firmy doradztwa inwestycyjnego, takie jak Moody's i Standard and Poor's, których ratingi służą do pomiaru ryzyka niewypłacalności. Prywatna produkcja i sprzedaż informacji nie rozwiązuje jednak całkowicie problemów związanych z niekorzystną selekcją na rynkach papierów wartościowych, ze względu na problemy „gapowców”.

Awolny jeździecProblem pojawia się, gdy ludzie, którzy nie płacą za informacje, wykorzystują informacje, za które zapłacili inni, obserwując i naśladując ich zachowanie. Zmniejsza to lub nawet eliminuje zdolność ludzi do czerpania zysków z zakupu informacji, a tym samym zniechęca ich do zakupu informacji. To z kolei osłabia zdolność prywatnych firm do czerpania zysków ze sprzedaży informacji.

Wskutek problemów na gapę prywatne dostarczanie informacji na rynkach papierów wartościowych jest zwykle niedostateczne, w tym sensie, że jest niewystarczające do wyeliminowania problemów z selekcją negatywną. W rezultacie wiele małych, nowo powstałych firm ma trudności z uzyskaniem funduszy zewnętrznych na rynkach papierów wartościowych, ponieważ pożyczkodawcom brakuje informacji niezbędnych do sprawdzenia ich jakości (solidności finansowej). Z kolei dużym firmom o ugruntowanej pozycji łatwiej jest pozyskiwać środki zewnętrzne na rynkach papierów wartościowych, ponieważ pożyczkodawcy są bardziej pewni ich jakości.

Ta analiza selekcji niekorzystnej pomaga wyjaśnić zagadki 1, 2 i 6 – dlaczego emisja długu i akcji na rynkach papierów wartościowych nie jest głównym źródłem funduszy zewnętrznych dla większości pożyczkobiorców, szczególnie dla osób fizycznych i małych przedsiębiorstw.

Inną możliwością jest uregulowanie przez rząd rynków papierów wartościowych w taki sposób, aby samych emitentów papierów wartościowych zachęcano lub wymagano od nich ujawniania dokładnych informacji na temat ich cech i perspektyw. Jest to podejście stosowane w Stanach Zjednoczonych i większości krajów na całym świecie. W Stanach Zjednoczonych agencją rządową odpowiedzialną za zapewnienie ujawniania informacji na rynkach papierów wartościowych jest:Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC).

Pomaga to w wyjaśnieniu zagadki 5 – faktu, że sektor finansowy jest jednym z najbardziej regulowanych sektorów gospodarki.

Chociaż regulacje rządowe zachęcające i wymagające ujawniania informacji zmniejszają problemy związane z niekorzystną selekcją, nie eliminują ich. Emitenci papierów wartościowych w dalszym ciągu posiadają więcej informacji na temat swojej sytuacji finansowej niż nabywcy, pomimo przepisów dotyczących ujawniania informacji, ponieważ te przepisy dotyczące ujawniania informacji są z konieczności spisane w sposób ogólny. Co więcej, nawet SEC może mieć trudności z zapewnieniem, że ujawniane informacje są dokładne.

Pośrednikom finansowym, takim jak banki, łatwiej jest zapewnić dokładne i pełne ujawnienie informacji, a tym samym ograniczyć lub wyeliminować problemy związane z negatywną selekcją.

Co najważniejsze, banki mogą z zyskiem specjalizować się w gromadzeniu informacji o poszczególnych rodzajach kredytów, np. kredytach hipotecznych na cele mieszkaniowe, kredytach dla firm z określonego rodzaju branży. Banki unikają problemów gapowiczów, ponieważ większość ich kredytów ma charakter prywatny, tj. nie są przedmiotem obrotu na otwartym rynku. W rezultacie inni handlowcy nie mogą wykorzystywać informacji zebranych przez bank do składania konkurencyjnych ofert na swoje kredyty i podwyższania cen (tj. obniżania stóp procentowych) do poziomu, w którym bank nie osiąga żadnych zysków.

Ponadto banki mogą mieć możliwość wymuszenia na kredytobiorcy ujawnienia jego prawdziwego rodzaju (wysokie lub niskie ryzyko) poprzez specjalne postanowienia umowy kredytowej.

Na przykład od pożyczkobiorców może być wymagane zastawienie części ich własnych aktywów jako zabezpieczenia, którego bank może zażądać w przypadku niewykonania zobowiązania przez pożyczkobiorcę. Ponieważ na ogół tylko osoby o niskim ryzyku są skłonne zaoferować znaczne zabezpieczenie, kwota zabezpieczenia zastawionego w umowie kredytowej pełni funkcję sygnalizacyjną dla banku w zakresie jakości kredytobiorcy.

Ponadto postanowienia dotyczące zabezpieczeń zmniejszają konsekwencje negatywnej selekcji dla banków, ponieważ zmniejszają straty ponoszone przez banki w przypadku niewykonania zobowiązania. Thewartość netto(Lubkapitał własny) kredytobiorcy – definiowany jako różnica pomiędzy tym, co posiada (jego aktywa) a tym, co jest winien (jego pasywa) – może pełnić podobną rolę jako zabezpieczenie, zmniejszając ryzyko niewykonania zobowiązania przez bank w zakresie, w jakim bank ma do tego ustawowe zezwolenie przejąć tytuł własności do majątku pożyczkobiorcy w przypadku niewykonania zobowiązania. Ponieważ przepisy dotyczące upadłości zazwyczaj pozwalają pożyczkobiorcom chronić przynajmniej część swoich aktywów przed zajęciem przez wierzycieli, jednak zabezpieczenia zapewniają bankom większe bezpieczeństwo niż wartość netto pożyczkobiorcy jako taka.

Ta analiza selekcji niekorzystnej pomaga wyjaśnić zagadkę 7 – dlaczego zabezpieczenie jest dominującą cechą umów dłużnych zarówno w przypadku gospodarstw domowych, jak i przedsiębiorstw.

Ponadto ta analiza selekcji niekorzystnej sugeruje, dlaczego pośrednicy finansowi w ogóle, a banki w szczególności, odgrywają większą rolę w zapewnianiu przedsiębiorstwom zewnętrznych funduszy niż rynki dłużnych i kapitałowych papierów wartościowych. W związku z tym pomaga wyjaśnić zagadki 3 i 4.

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (13)

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (14)Hazard moralny w odniesieniu do łamigłówek 1-5 i 7-8

Jak omówiono powyżej, pokusa nadużycia pojawia się na rynku finansowym po zawarciu transakcji finansowej, gdy sprzedawca składnika aktywów finansowych ma motywację do ukrywania informacji i działania w sposób, który może nie odzwierciedlać interesów nabywcy składnika aktywów finansowych. Jak się teraz okaże, pokusa nadużycia ma ważne konsekwencje dla struktury finansowej, które pomagają wyjaśnić zagadki 1-5 i 7-8.

Zagadka 1 dotyczy tego, dlaczego przedsiębiorstwa nie wykorzystują w większym stopniu emisji kapitału własnego (akcji) do pozyskiwania środków zewnętrznych. Jedną z przyczyn utrudniających takie wykorzystanie jest szczególny rodzaj pokusy nadużycia związany z posiadaniem akcji zwykłych.

Kiedy firma jest zorganizowana w formie korporacyjnej, jej właścicielami są jej zwykli akcjonariusze. Ogólnie rzecz biorąc, menedżerowie korporacji posiadają jedynie niewielką część pozostających w obrocie akcji zwykłych korporacji. W rezultacie następuje oddzielenie własności od kontroli. Oznacza to, że właściciele korporacji (tzwdyrektorzy) to nie te same osoby, co menedżerowie korporacji (tzwagenciwłaścicieli).

Z wyjątkiem sytuacji skrajnego przymusu zwykli akcjonariusze (dyrektorzy) korporacji zwykle nie zarządzają aktywnie codziennymi operacjami korporacji. W rezultacie udział w kapitale zwykłych akcjonariuszy czyni ich bardziej porównywalnymi do pożyczkodawców niż do aktywnych właścicieli, a menedżerowie (agenci) są zasadniczo pożyczkobiorcami kapitału własnego akcjonariuszy.

To oddzielenie własności od kontroli stanowi szczególną formę pokusy nadużycia, zwaną w ekonomii tzwproblem pryncypał-agent. Cele menedżerów (np. zwiększenie wynagrodzeń już teraz) mogą różnić się od celów zwykłych akcjonariuszy (np. zwiększenie inwestycji teraz, aby zapewnić wyższe zyski później) w zakresie, w jakim menedżerowie są wynagradzani w formie wynagrodzeń, a nie premii powiązanych z wynikami zysków. W tym przypadku menedżerowie mają motywację do zachowywania się w sposób, który nie leży w najlepszym interesie zwykłych akcjonariuszy.

Codzienne wykorzystanie funduszy przez menedżerów jest zwykle ukrywane przed opinią publiczną. Jeżeli wyniki osiągane przez korporację w zakresie zysków byłyby bezpośrednio powiązane z wysiłkiem kierownictwa, nie byłoby problemu z informacją, ponieważ wysiłki kierownictwa można by dostrzec na podstawie wyników zysków. Ogólnie rzecz biorąc, korporacje podlegają pozytywnym i negatywnym wstrząsom ze źródeł zewnętrznych, co utrudnia przypisywanie zysków wyłącznie wysiłkom kierownictwa.

W rezultacie zwykli akcjonariusze mają motywację do monitorowania działań menedżerów, aby zabezpieczyć się przed problemami pryncypała-agenta. Monitorowanie to jest jednak kosztowne pod względem czasu i zasobów. Rzeczywiście, jak zauważa Mishkin w rozdziale 8, ekonomiści nazywają działania monitorujące:kosztowna weryfikacja stanu.

Co więcej, gdy własność korporacji jest szeroko rozproszona, problemy typu „gapowiczów” szczególnie utrudniają prowadzenie skutecznego monitoringu. Chociaż właściciele akcji zwykłych są uprawnieni do głosowania na zgromadzeniach akcjonariuszy w sprawach związanych z zarządzaniem spółką, większość zwykłych akcjonariuszy dużych korporacji nie zadaje sobie trudu osobistego uczestniczenia w zgromadzeniach akcjonariuszy ani nawet czytania rocznych raportów korporacji. Zamiast tego liczą na to, że będą mogli czerpać korzyści z wysiłków innych akcjonariuszy, którzy uczestniczą w tych spotkaniach i czytają te raporty. Zatem ilość informacji generowanych poprzez monitorowanie menedżerów jest zwykle niewystarczająca, aby wyeliminować problemy pryncypała-agenta.

Z tych powodów wspólne przechowywanie akcji jest mniej pożądane niż byłoby w przypadku braku problemów z głównym agentem, co utrudnia przedsiębiorstwom pozyskiwanie funduszy zewnętrznych w drodze emisji akcji. Natomiast dłużne papiery wartościowe są skonstruowane tak, aby wypłacać posiadaczowi stałą kwotę w okresowych odstępach czasu, niezależnie od osiąganych zysków (z wyjątkiem skrajnego przypadku upadłości). W rezultacie posiadacze długów korporacyjnych są mniej podatni na problemy głównego agenta i rzadziej niż zwykli akcjonariusze mają potrzebę monitorowania działań menedżerów.

Ta analiza pokusy nadużycia pomaga wyjaśnić zagadkę 1 dotyczącą akcji zwykłych – tj. dlaczego akcje zwykłe nie są najważniejszym źródłem zewnętrznego finansowania przedsiębiorstw.

Posiadaczom „uprzywilejowanych” akcji wyemitowanych przez spółkę obiecuje się stałą wypłatę dywidendy na akcję, zazwyczaj wyrażaną jako procent wartości nominalnej akcji. Dlatego też, podobnie jak posiadacze długów, są oni mniej podatni na problemy głównego agenta niż zwykli akcjonariusze.

Jednakże przedsiębiorstwa mogą nie wypłacić dywidendy na rzecz akcjonariuszy uprzywilejowanych bez natychmiastowych kar (w przeciwieństwie do przypadku spłaty zadłużenia); a preferowane spłata akcji jest podporządkowana spłacie długu w przypadku bankructwa. Dlatego akcje uprzywilejowane są bardziej ryzykowne niż dłużne papiery wartościowe emitowane przez tę samą korporację. Co więcej, płatności za akcje uprzywilejowane są opłacane z zysków spółki po opodatkowaniu, co czyni je bardziej kosztownymi dla korporacji niż spłaty zadłużenia, które są płacone z zysków przed opodatkowaniem.

Połączenie tych obserwacji z powyższą analizą pokusy nadużycia Miszkina pomaga wyjaśnić, dlaczego zagadka 1 dotyczy dowolnej formy emisji akcji, zarówno akcji zwykłych, jak i uprzywilejowanych.

Podobnie jak w przypadku selekcji negatywnej, utrzymywanie się problemów pryncypała z powodu problemów gapowiczów stanowi dla rządu bodziec do regulowania rynków finansowych. Na przykład w większości krajów obowiązują przepisy wymagające od korporacji przestrzegania standardowych zasad rachunkowości i nakładające kary za oszustwa menedżerskie (np. defraudację zysków).

Pomaga to wyjaśnić zagadkę 5 – dlaczego sektor finansowy jest jednym z najbardziej regulowanych sektorów gospodarki.

Pośrednik finansowy, któremu prawo zezwala na posiadanie udziałowych papierów wartościowych, może zabezpieczyć się przed problemami głównego agenta, trzymając duże pakiety akcji zwykłych poszczególnych korporacji. Daje to pośrednikowi finansowemu zarówno motywację, jak i władzę do bardzo dokładnego monitorowania działań menedżerów, przezwyciężając w ten sposób problemy gapowiczów, które pojawiają się, gdy akcjonariat przedsiębiorstw jest szeroko rozproszony.

Na przykład Mishkin omawia szczególny przypadek „firmy venture capital”. Afirma venture capitaljest szczególnym rodzajem pośrednika finansowego, który wykorzystuje połączone zasoby swoich partnerów venture w celu zapewnienia kapitału początkowego nowym przedsiębiorstwom w zamian za udziały kapitałowe w tych przedsiębiorstwach. Aby ograniczyć problemy związane z pokusą nadużycia, firma venture capital zwykle uczestniczy w zarządzaniu tymi nowymi przedsiębiorstwami, dzięki czemu można ściśle monitorować ich działania w zakresie zarządzania. Co więcej, nowym przedsiębiorstwom nie wolno sprzedawać swojego kapitału nikomu poza firmą venture capital. Dzięki temu żaden inny inwestor nie będzie mógł bezkarnie korzystać z działań monitorujących firmy venture capital.

Mówiąc bardziej ogólnie, banki i inni pośrednicy finansowi specjalizujący się w pożyczkach prywatnych mogą uniknąć problemów na gapę w obliczu pokusy nadużycia. Dzięki pożyczkom prywatnym bank ma pewność, że nikt inny nie będzie mógł na darmo korzystać z jego wysiłków w zakresie monitorowania i egzekwowania prawa. W związku z tym bank ma motywację do uwzględniania w umowach kredytowych różnorodnychrestrykcyjne umowy– tj. przepisów mających na celu zmniejszenie pokusy nadużycia – oraz poświęcenie czasu i zasobów na monitorowanie w celu zapewnienia ich egzekwowania. Porozumienia ograniczające zazwyczaj przyjmują następujące formy: a) zakazy dotyczące niepożądanego zachowania kredytobiorców (np. podejmowania nadmiernego ryzyka); b) zachęcanie pożyczkobiorców do pożądanych zachowań (np. objęcie ubezpieczeniem, utrzymanie minimalnego poziomu majątku netto itp.); c) wymagania dotyczące zabezpieczenia; oraz d) dostarczanie odpowiednich informacji w formie okresowych sprawozdań księgowych i raportów o dochodach.

Ta analiza tego, jak pośrednicy finansowi skutecznie radzą sobie z pokusą nadużycia, pomaga wyjaśnić zagadki od 1 do 4 – dlaczego pośrednicy finansowi odgrywają ważniejszą rolę niż rynki papierów wartościowych przekazujące środki od pożyczkodawców do pożyczkobiorców.

Pomaga także w wyjaśnieniu zagadki 7 – powszechnego uwzględniania zabezpieczeń w umowach dłużnych z pośrednikami finansowymi.

Wreszcie pomaga wyjaśnić zagadkę 8 – dlaczego umowy dłużne zawierane z pośrednikami finansowymi to zazwyczaj skomplikowane dokumenty prawne, zawierające liczne restrykcyjne postanowienia.

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (15)

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (16)Problemy związane z konfliktem interesów

Temat ten porusza Mishkin w Rozdziale 8 na stronach 189-192, na końcu internetowego zestawu slajdów pptx (w formacie PDF) zawierającegonotatki na temat Miszkina, rozdział 8oraz w oddzielnym zestawie slajdów pptx (w formacie PDF).notatki na temat skandalu Enronu i pokusy nadużycia.

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (17)

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (18)Podstawowe pojęcia i kluczowe zagadnienia dla Miszkina Rozdział 8

Podstawowe pojęcia dotyczące Miszkina, rozdział 8:
  • struktura finansowa (miks i źródło)
  • zabezpieczenie
  • domyślny
  • dług zabezpieczony (lub dług zabezpieczony)
  • restrykcyjne umowy
  • koszty transakcji
  • koszty informacji
  • korzyści skali
  • Informacja asymetryczna
  • niekorzystny wybór
  • moralny hazard
  • problem freeridera
  • wartość netto
  • problem pryncypał-agent
  • kosztowna weryfikacja stanu
  • preferowany zapas
  • firma venture capital
  • konflikt interesów
Kluczowe kwestie dla Miszkina, rozdział 8:
  • Osiem zagadek dotyczących rzeczywistej struktury finansowej USA
  • Jakie są zalety i wady wykorzystania emisji akcji jako źródła finansowania zewnętrznego dla amerykańskich korporacji?
  • Jakie są zalety i wady wykorzystywania papierów wartościowych jako źródła finansowania zewnętrznego dla amerykańskich korporacji?
  • Jakie są zalety i wady korzystania przez amerykańskie korporacje z finansów pośrednich jako źródła finansowania zewnętrznego?
  • Jakie są zalety i wady korzystania przez amerykańskie korporacje z pożyczek (w szczególności kredytów bankowych) jako źródła finansowania zewnętrznego?
  • Dlaczego sektor finansowy w USA jest tak ściśle regulowany?
  • Dlaczego większe firmy mają zazwyczaj łatwiejszy dostęp do rynków papierów wartościowych w celu finansowania zewnętrznego w USA?
  • Dlaczego zabezpieczenie jest tak powszechnym elementem umów dłużnych w USA?
  • Dlaczego umowy dłużne są w USA tak skomplikowane i pełne restrykcyjnych warunków?
  • W jaki sposób koszty transakcyjne pomagają wyjaśnić zagadkę 3?
  • W jaki sposób selekcja negatywna pomaga wyjaśnić zagadki od 1 do 7?
  • W jaki sposób pokusa nadużycia pomaga w wyjaśnieniu zagadek 1-5 i 7-8?
  • Możliwe rozwiązania konfliktu interesów (np. ustawa Sarbanes-Oxley Act i ustawa Global Legal Settlement Act z 2002 r.)
  • Studium przypadku: Skandal Enronu

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (19)

Prawa autorskie i kopiuj Leigh Tesfatsion. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Uwagi do rozdziału 8 Miszkina (Econ 353, Tesfatsion) (2024)

References

Top Articles
Latest Posts
Article information

Author: Nathanial Hackett

Last Updated:

Views: 5729

Rating: 4.1 / 5 (52 voted)

Reviews: 91% of readers found this page helpful

Author information

Name: Nathanial Hackett

Birthday: 1997-10-09

Address: Apt. 935 264 Abshire Canyon, South Nerissachester, NM 01800

Phone: +9752624861224

Job: Forward Technology Assistant

Hobby: Listening to music, Shopping, Vacation, Baton twirling, Flower arranging, Blacksmithing, Do it yourself

Introduction: My name is Nathanial Hackett, I am a lovely, curious, smiling, lively, thoughtful, courageous, lively person who loves writing and wants to share my knowledge and understanding with you.